.
| امروز یکشنبه, ۱۷ فروردین , ۱۳۹۹ | Sunday, 5 April , 2020 |
فارسی English

نقش علوم انسانی اسلامی در تمدن نوین اسلامی از نگاه مقام معظم رهبری

مهدی ابوطالبی

استادیار مؤسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی;، ایران، قم
abotaleby@gmail.com

چکیده

تمدن نوین اسلامی به عنوان واپسین مرحله از مراحل پنج‎گانه در فرایند تحقق اهداف نهضت امام خمینی; مطرح شده است. پرسش اصلی این مقاله آن است که برای رسیدن به این هدف، علوم انسانی اسلامی چه نقش و جایگاهی دارد؟ برای پاسخ به این پرسش با توجه به تعریف تمدن نوین اسلامی از نگاه مقام معظم رهبری، نسبت و نقش علوم انسانی با بخش‌های مختلف تمدن نوین اسلامی و فرایند تحقق آن تبیین شده است. ازآنجاکه رهبری، تمدن را بستر پیشرفت همه‎جانبه انسان می‌دانند و پایه و بخش اصلی تمدن را تعالی معنوی و سبک زندگی اسلامی، و بخش ابزاری تمدن را رشد مادی انسان یعنی علم، اختراع، صنعت، سیاست، اقتصاد، اقتدار سیاسی و نظامی می‌دانند، می‌توان گفت که علوم انسانی در سه محور در تمدن‌سازی نوین اسلامی تأثیرگذار خواهد بود: ۱٫ بخش اصلی و نرم‌افزاری تمدن یعنی سبک زندگی، ۲٫ بخش ابزاری و سخت‌افزاری تمدن یعنی علم، صنعت، اقتصاد و…، ۳٫ پیشرفت همه‎جانبه مادی و معنوی. با توجه به اینکه وصف این تمدن و امتیاز آن از تمدن غربی،‌ اسلامی بودن آن است، طبیعتاً علوم انسانی، الگوی پیشرفت و سبک زندگی باید اسلامی باشند.

کلیدواژگان: تمدن نوین اسلامی، علوم انسانی اسلامی، پیشرفت، الگوی اسلامی ایرانی پیشرفت،‌ سبک زندگی اسلامی.

فهرست منابع

  1. آمارتیا، سن (۱۳۷۷). اخلاق و اقتصاد. ترجمه حسن فشارکی. تهران: نشر شیرازه.
  2. حسنی، سیدحمیدرضا، و‌ علی‌پور، مهدی (۱۳۸۹). پارادایم اجتهادی دانش دینی «پاد». قم: پژوهشگاه حوزه و دانشگاه.
  3. ساندل، مایکل (۱۳۷۴). لیبرالیسم و منتقدان آن. ترجمه احمد تدین. تهران: انتشارات علمی و فرهنگی.
  4. شریفی، احمدحسین (۱۳۹۳). مبانی علوم انسانی اسلامی. تهران: انتشارات آفتاب توسعه.
  5. شیا چاران، دوب (۱۳۷۷). نوسازی و توسعه. ترجمه مرتضی غره‌باغیان و مصطفی ضرغامی. تهران: مؤسسه خدمات فرهنگی رسا.
  6. زمانی، حسن (۱۳۸۸). الزامات و پیش نیازهای تمدن‎سازی دینی، روزنامه خراسان. ۲۴/۱/۱۳۸۸٫
  7. عباسی، ابراهیم (۱۳۸۳). دولت پهلوی و توسعه اقتصادی. تهران: مرکز اسناد انقلاب اسلامی.
  8. غنی‌نژاد، موسی (۱۳۷۲). سراب عدالت اجتماعی از دیدگاه هایک.‌ نامه فرهنگ. ۱۰ و ۱۱‌: ۴۲-۴۹٫
  9. قره‌باغیان، مرتضی (۱۳۷۰).‌ اقتصاد رشد و توسعه. جلد ‎ تهران: نشر نی.
  10. کاویانی، آرانی، و فولادی‌وندا، حفیظ‎الله (۱۳۹۵). نقش جامعه در تغییر و اصلاح سبک زندگی افراد، معرفت، ۲۳۱: ۲۷-۴۰٫
  11. مصباح یزدی، محمدتقی (۱۳۶۸). جامعه و تاریخ از دیدگاه قرآن. تهران: مرکز چاپ و نشر سازمان تبلیغات اسلامی.‌
  12. موسی پور، نعمت الله (۱۳۹۲). سبک زندگی آموزشگران علوم انسانی در محیط‌های دانشگاه ایران: از آرمان‎های دینی تا واقعیت‎های سازمانی، مطالعات میانرشته‌ای در علوم انسانی، ۵ (۴).
  13. نجفی، حبیب الله، و شرف الدین، سیدحسین (۱۳۹۵). نقد و بررسی مفهوم «سبک زندگی» در اندیشه بوردیو، معرفت. ۲۳۱: ۴۱-۵۷٫
  14. ولفگانگ؛ ژاکس (۱۳۷۷). نگاه نو به مفاهیم توسعه، ترجمه فریده فره و وحید بزرگی. تهران: نشر مرکز.
  15. هتنه، بژورن (۱۳۸۸)‌. تئوری توسعه و سه جهان. ترجمه احمد موثقی. تهران:‌ قومس. چاپ دوم.
  16. هریسون، دیوید (۱۳۷۶). جامعهشناسی نوسازی و توسعه. ترجمه علیرضا کلای. با مقدمه عباس توسلی. تهران: دانشگاه علوم بهزیستی و توانبخشی.
  17. Sobel, Michael E. (1981). Lifestyle and Social Structure: Concepts, Definitions, Analyses. Academic Press.
  18. http://Khamenei.ir
برچسب‌ها:, , , , ,

Comments are closed.